basisuitvaart.nl – de betaalbare uitvaart

Kijk voor meer informatie op onze website: basisuitvaart.nl

Als je ouders uit elkaar zijn of als een van de twee is overleden en er komt een nieuwe partner, dan kan het zo zijn dat je plots deelt uitmaakt van een zogenaamd samengesteld gezin. Dat brengt vaak al meer dan genoeg aanpassingen met zich mee, laat staan als een van die (stief) ouders komt te overlijden. "Van wie was de overledene ? ", van de nieuwe partner ? , van zijn of haar eigen kinderen ?  of wellicht ook een beetje van de stiefkinderen….? In het meest ideale geval gaat alles in goede samenspraak en wordt niemand buitengesloten tijdens de plechtigheid. Maar het zal duidelijk zijn : de gevoeligheden zijn er voor het oprapen.

Zo’n ouder van een samengesteld gezin doet er verstandig aan om e.e.a. op papier te zetten als daar de gelegenheid voor is. Zo voorkom je een hoop onduidelijkheid en gekissebis over "wat pa/ma wilde". De verantwoordelijkheid van een ouder reikt dan duidelijk over de eigen dood heen. Maar als dan ook een ieder met een goed gevoel afscheid heeft weten te nemen, dan is het die voorbereiding meer dan waard geweest.

Soms gaat het helemaal mis in een familie. Misverstanden, ergernissen : al met al soms reden om mekaar kortere of langere tijd niet te zien. En op de een of andere manier komt het allemaal naar boven bij een  uitvaart.

Soms niet direct, maar merkbaar, nog verzwegen, en na de uitvaart dat telefoontje van "u had misschien al iets gemerkt, mevrouw Mok..". Soms ook heel rechtstreeks direct tijdens het eerste gesprek, wordt er aangegeven dat er veel spanningen zijn. Voor ons dan wel op dat moment makkelijker om er rekening mee te houden. Natuurlijk horen we vaak maar een kant van het verhaal -en dat realiseren we ons ook- maar ook soms eerst de ene kant, en binnen het uur hebben we mensen binnen voor rouwbezoek die ook de andere kant van de familieproblemen toelichten.

Al met al, het blijft pijnlijk, meer dan een luisterend oor en proberen de relativiteit van dingen duidelijk te maken zit er voor ons ook niet in. Wel ligt er voor ons de taak om te zorgen dat er tijdens die dag van de uitvaart alles zo soepel mogelijk verloopt. Want om de kleinste dingen kan er dan ergernis ontstaan. Maar dan ook dat voldaan gevoel als alles in goede banen is geleid door ons, daarna zullen we het toch weer los moeten laten…

De open dag was een succes te noemen! Veel mensen kwamen met vragen over ons werk, of met vragen over hun eigen situatie… Anderen wilden eens een keer kijken in het uitvaartcentrum, zonder er te "moeten" zijn om afscheid van iemand te nemen.

In het filmpje hieronder is een impressie te zien van de uitvaartverzorging en het uitvaartcentrum in Heerlen.

Als je ook een keer wil kijken en vragen wil stellen, kun je ook een afspraak met ons maken. Je hoeft dus niet te wachten totdat er weer een open dag komt.

We weten dat we allemaal een keer zullen overlijden… Sommige mensen kunnen berusten in die gedachte, terwijl anderen juist op zoek gaan naar manieren om op een of andere manier te blijven ‘bestaan’.

Er zijn verschillende manieren om dit streven gestalte te geven; een aantal is te vinden op de website ‘digitaal-overleven’:

Digitaal Overleven

Daar lag hij dan…op de bank. De huiskamer was helemaal gevuld met familie en vrienden en bekenden. Meestal is alleen directe familie aanwezig zo kort na het overlijden, maar nu was het een  "drukke boel". In andere culturen is het vaak gewoner om direct na het overlijden naar het sterfhuis te gaan om met zijn allen te rouwen. Om hem vanuit zijn huis mee te nemen naar ons uitvaartcentrum was dan ook moeilijk. We gaven iedereen aanwezig was nog de mogelijkheid om persoonlijk afscheid te nemen in zijn eigen vertrouwde omgeving. Als laatste beloofden we zijn vrouw en kinderen dat we goed voor hem zouden zorgen en dat ze diezelfde avond nog op bezoek mochten komen. Deze woorden hadden haar op dat moment gerust gesteld, vertelde ze later.

Er wordt wel vaker gezegd: als ik dan toch moet gaan, dan liever rustig in mijn eigen omgeving, niet meer wakker worden uit mijn slaap. Maar, het is toch wel erg schrikken voor de familie om iemand op een dergelijke manier te vinden…

Mok Uitvaartverzorging – mensen achter de uitvaart
Welkom op onze weblog van Mok Uitvaartverzorging.
Na al die programma’s op tv, die we zelf toch niet altijd even realistisch vonden,
nu een weblog over mensen achter de uitvaart.
Wij heten u ook welkom op www.mok-uitvaart.nl

mok, begrafenis, crematie, uitvaart, uitvaartverzorging, begrafenisonderneming, Heerlen, koffietafels, persoonlijk, uitvaartbegeleiding, uitvaartvernieuwing, rouwauto, begrafenisverzorging, crematieverzorging, crematorium, dood, sterven, afscheid, rouw, verlies, mok, heerlen, limburg, parkstad, westelijke mijnstreek, maastricht heuvelland, voordeeluitvaart, www.voordeeluitvaart.nl, afscheidsbijeenkomst, diensten, exposities, rouwvervoer, verzorging van overledenen, werken in de uitvaartbranche, heerlerheide, hoensbroek, brunssum, landgraaf, sittard-geleen, limburg

Deze week zie ik een hoop bekende gezichten de naastgelegen begraafplaats bezoeken. Voor de een, een wekelijkse gang, soms wel dagelijks, voor de ander een jaarlijks terugkomend gebeuren om net op dit ene moment de grafsteen een sopje te geven, een mooi bloemetje erop te zetten, en even stil te staan bij dat overleden familielid. Ook ik kwam vroeger 1x per jaar met mijn vader naar deze begraafplaats omdat daar zijn ouders, mijn opa en oma die ik echter nooit heb gekend, begraven waren. Toch haalde wij als kinderen het niet in ons hoofd niet mee te gaan, we gingen mee uit respect voor mijn vader…

Deze week hadden we een urnbijzetting. Een hele lieve neef en nicht, zorgden ervoor dat de asurn van hun tante -die zij als hun 2e moeder beschouwden- bij hun oom in het urnengraf werd geplaatst. Hun tante was kinderloos gebleven, maar had een bijzondere plek in hun hart veroverd tijdens haar leven.

True love is born from understanding.

Een drukke tijd achter de rug, pas als ik naar buiten kijk de realisatie dat de winter in de lente, en met deze temperaturen soms al in de zomer is overgegaan. De seizoenswisselingen doen me altijd denken aan het leven zelf. Maar ook de snelle weersveranderingen in dit land hebben hetzelfde effect op me, na regen komt zonneschijn, misschien een dooddoener, maar o zo waar in de praktijk.

Zoals altijd met ons werk, een van de interessante aspecten ervan, te maken gehad met allerlei diverse mensen. Ieder met hun eigen verdriet, hoop en verlangens. Ieder met zijn eigen verhaal.
De kinderen die hun ouder moeten gaan missen, de weduwe/weduwnaar die zijn levenspartner verliest, maar ook de ouder wiens kind hem of haar voorgegaan is in de dood.

Dit laatste heeft mij altijd doen denken aan de Pieta van Michelangelo, die ik ooit zag in Rome: de moeder die weent om het verlies van haar zoon. Een beeld, waarmee ikzelf als ouder, nog steeds moeite heb. Deze week heb ik me daar dan ook even van afgewend tijdens het laatste afscheid op de begraafplaats. Later op die dag deelde die zelfde moeder met mij nog een bijzondere ervaring. ‘s Ochtend vroeg toen ze haar deur opende zat er op de drempel een klein rupsje. En zo klein als het was, zo opvallend was het voor haar op dat moment. Toen ze later die dag bij het graf van haar zoon stond, was daar een vlinder die bleef vliegen boven de bloemen op het graf….. voor haar een heel mooi gebaar van de natuur. Ik kon de schoonheid ervan alleen bevestigen…