Dit weekend hebben we een expositie in onze aula. Over 14 dagen (het laatste weekend van maart) heeft de expostitie nogmaals plaats. Een bevriende kunstenares heeft haar schilderijen bij ons geëxposeerd. Gisteren was het er al druk met de opening. Leuk om mensen eens op een andere manier kennis te laten maken met ons bijzondere gebouw. De eerste reactie is dan ook vaak “wat is het mooi hier”, daarna vaak de vraag wat de mogelijkheden zijn in ons gebouw. Want het ziet er nou eenmaal niet uit als de “standaard” uitvaartonderneming die mensen kennen.

Van de buitenkant, waarvan de voorgevel nu gerenoveerd wordt, zie je een eenvoudige kerk, des te groter is de verbazing als je binnenkomt. Eerst een grote aula, de voormalige kerkzaal, en als je naar achteren loopt pas de gang met de rouwkamers en de verzorgingsruimte. De kracht van ons kerkje blijkt te zitten in de sfeer. Daar waar de meeste uitvaartcentra en crematoria toch altijd ervaren worden als koude en kille gelegenheden, is het bij ons helder (veel natuurlijk licht), rustgevend en warm. Het verdriet zit in je, zeg ik vaak, dat hoeft niet nog eens benadrukt te worden door het gebouw dat je betreedt. …Je niet nog ongemakkelijker laten voelen dan je je al voelt op dat moment. Voor velen is dat een opluchting als ze bij ons binnenkomen, en …dat was nou net onze bedoeling.